Partneralimentatie is een periodieke (vrijwel altijd maandelijkse) bijdrage in het levensonderhoud van de meest verdienende ex-partner aan de minst verdienende ex-partner.
Eerste voorwaarde voor een partneralimentatieplicht is dat de alimentatiegerechtigde alleenstaand is. Wanneer de alimentatiegerechtigde gaat samenwonen, in het huwelijk treedt of een geregistreerd partnerschap aangaat, vervalt het recht op partneralimentatie definitief.
Van belang is ook of er draagkracht is aan de zijde van de alimentatieplichtige. Zonder draagkracht wordt in beginsel geen alimentatie opgelegd.
Verder is nog van belang of de alimentatiegerechtigde wel behoefte heeft aan een bijdrage.
Bij het bepalen van de alimentatie wordt bijna altijd gebruik gemaakt van de Trema-normen, hoewel deze normen niet in de wet zijn opgenomen. Op basis van de Trema-normen kan een draagkracht- en behoefteberekening worden gemaakt.
De berekening gaat uit van de feitelijke situatie, behoudens twee uitzonderingen. Voor bepaalde posten wordt een forfaitair bedrag gehanteerd in plaats van de werkelijke kosten (zo mag u bv. voor voeding niet uw werkelijke boodschappen opvoeren). Verder kunnen bepaalde opgevoerde kosten beperkt worden indien ze onredelijk hoog zijn. Iemand met een huur of hypotheeklast die te hoog is in verhouding tot het inkomen, loopt het risico dat er bij de berekening van de draagkracht fictief wordt uitgegaan van een lagere maandlast. Hiermee wordt voorkomen dat hoge kosten in het leven worden geroepen om zo aan een alimentatieplicht te ontkomen.
Links:
